BETWEEN IMAGE AND SURFACE
Wanneer een foto meer wordt dan een beeld
Een foto begint meestal met een moment van herkenning. Een plek. Een structuur. Een fragment van architectuur. Iets wat wordt waargenomen en vastgelegd met de camera.
Maar wat gebeurt er wanneer de foto niet het eindpunt is, maar juist het begin?
In het werk van Marianne Breugelmans vormt analoge fotografie vaak het vertrekpunt voor een nieuw proces. De foto wordt onderdeel van een beeldtaal waarin fotografie, acrylverf, collage, textuur en oppervlak met elkaar in wisselwerking treden.
Beelden worden gefragmenteerd, herhaald, gedeeltelijk aan het zicht onttrokken of opnieuw opgebouwd. Herkenbare elementen blijven aanwezig, maar hun oorspronkelijke context begint te verschuiven. Een gevel is niet langer alleen een gevel.
Een raam wordt een ritme. Een trap wordt een beweging door het beeld. Een gefotografeerd oppervlak wordt onderdeel van een nieuw oppervlak.
Tussen Herkenning en Abstractie
Juist in die verschuiving ontstaat een interessante spanning in het werk van Marianne.
Op het eerste gezicht denken we iets te herkennen. Maar hoe langer we kijken, hoe minder vanzelfsprekend die herkenning wordt. Het fotografische beeld biedt iets bekends om ons aan vast te houden, terwijl de materiële lagen die herkenbaarheid tegelijkertijd onderbreken en veranderen. Misschien begint het werk zich juist daar verder te openen. Het beweegt tussen fotografie en schilderkunst, tussen beeld en materiaal, tussen waarneming en interpretatie. Daarmee verschuift ook de vraag die we als kijker kunnen stellen. Niet alleen: wat zie ik? Maar ook: hoe is dit beeld ontstaan? Wat is gebleven, wat is verdwenen en wat is door het proces veranderd?
Het oppervlak als onderdeel van het beeld
Materiaal is in deze werken geen toevoeging die pas achteraf komt.
Verf, textuur en collage beïnvloeden de manier waarop het fotografische beeld gelezen kan worden. Sommige elementen komen naar voren, terwijl andere gedeeltelijk verdwijnen onder nieuwe lagen. Beelden worden onderbroken, krijgen nieuwe verbindingen of laten sporen achter van wat eerder zichtbaar was. Daardoor wordt het oppervlak zelf onderdeel van de ervaring. Je blik beweegt voortdurend tussen het geheel en het detail, tussen wat onmiddellijk herkenbaar is en wat zich pas later laat zien. En misschien is dat ook waarom het werk van Marianne gebaat is bij tijd.
Kijken als Proces
We zijn gewend geraakt beelden snel te lezen. We herkennen, beoordelen en gaan verder. Het werk van Marianne verzet zich daar op een subtiele manier tegen. Want zodra de eerste herkenning er is, blijkt er nog veel meer te zien. Een fotografisch fragment wordt materiaal. Een laag verf verandert de ruimte. Een structuur onderbreekt het beeld. Wat eerst achtergrond leek, kan ineens naar voren komen.
Eerst herkennen we. Dan beginnen we te kijken. En ergens tussen die twee momenten verandert het beeld.
Between Image & Surface gaat daarmee niet alleen over wat we zien, maar ook over wat er kan ontstaan wanneer een beeld de ruimte krijgt om iets anders te worden.
— Caroline Geerling
Curator, CaroArtVirtualGallery
